Εμπιστοσύνη Ανάλογα με τον Τύπο Προμηθευτή (Information Transparency)

Η έγκυρη και η έγκαιρη πληροφόρηση είναι προϋπόθεση για την αποτελεσματική λειτουργία κάθε επιχείρησης.

Η έλλειψη «Πληροφοριακής Διαφάνειας» μεταξύ δύο συνεργαζόμενων επιχειρήσεων, δηλαδή η έλλειψη αμφίδρομης ανταλλαγής πληροφοριών και τεχνογνωσίας στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων, αποτελεί πηγή προβλημάτων. Συχνά, η υπερβολική ευαισθησία για την προστασία των δεδομένων και της τεχνογνωσίας της επιχείρησης, προκαλεί αρνητικές επιπτώσεις στην αποτελεσματικότητα και στην αξία των συναλλαγών με πελάτες και προμηθευτές.

 

Από την άλλη πλευρά, η υπερβολική πίεση για πληροφόρηση (π.χ. σε σχέση με στοιχεία κόστους) από το ισχυρό προς το ασθενές μέρος μιας συναλλαγής δημιουργεί στο δεύτερο ανησυχία, δυσπιστία και ενδεχόμενα ανειλικρίνεια που οδηγεί τελικά στην παραμόρφωση της παρεχόμενης πληροφόρησης.

 

Η πληροφοριακή διαφάνεια στα συστήματα προμηθειών του δημοσίου αλλά και σε μερικά συστήματα ηλεκτρονικών προμηθειών επιδιώκει, σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο, να διανείμει ή να επιμερίσει τα οφέλη από τις «ανοικτές» διαδικασίες σε κατά το δυνατόν περισσότερες επιχειρήσεις και να τυποποιήσει τις διαδικασίες για να αποκωδικοποιηθούν πρακτικές απόκρυφες, άνευ σημασίας και ενδεχόμενα παράνομες. Οι προμήθειες του δημόσιου τομέα παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες, αλλά και πολλές διαφορές με τις προμήθειες του ιδιωτικού τομέα. Οι στόχοι τους είναι κοινοί (π.χ. υποστήριξη παραγωγής με συνεχή ροή υλικών, ανταγωνιστικές και έξυπνες προμήθειες και ανάπτυξη αξιόπιστων πηγών εφοδιασμού). Επίσης, οι γενικές διαδικασίες είναι ταυτόσημες. Ωστόσο, σημαντικές διαφορές καθιστούν τις διαδικασίες προμηθειών του δημόσιου τομέα πιο πολύπλοκες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα:

 

  • Πολλά σημεία ελέγχου και εγκρίσεων
  • Θεσμοθετημένη αναζήτηση προμηθευτών μέσω του τύπου
  • Έλλειψη μυστικότητας
  • Δυσκολία στη λήψη μέτρων εναντίον των κακών προμηθευτών
  • Λεπτομερείς διαδικασίες
  • Κοινωνική πολιτική

 

Κατά τη διάρκεια του αγοραστικού κύκλου διενεργούνται συχνοί έλεγχοι από τεχνοοικονομικούς συμβούλους με αποτέλεσμα τα στελέχη προμηθειών να αναπτύσσουν τάσεις αποφυγής ανάληψης επιχειρηματικών κινδύνων. Επιπλέον, γίνονται υπερβολικά επιφυλακτικά με αποτέλεσμα να επιβραδύνονται οι προμήθειες. Από την άλλη πλευρά, η υπερβολική δημοσιότητα μπορεί να οδηγήσει στην υπερφόρτωση του καταλόγου προσφορών με προμηθευτές αμφιβόλων δυνατοτήτων, οι οποίοι μπορεί να ερμηνεύουν τις προδιαγραφές προς ίδιο όφελος. Ακόμη και αν αυτοί οι προμηθευτές αποκλειστούν, πράγμα δύσκολο, είναι σχεδόν αδύνατο να καταχωρηθούν σε «μαύρη λίστα», ώστε να αποφευχθούν παρόμοιες συμπεριφορές στο μέλλον. Επίσης, εκεί όπου ο ιδιωτικός τομέας χρησιμοποιεί 100 σελίδες εγγράφων για τη διεκπεραίωση μιας αγοράς, ο δημόσιος τομέας μπορεί να σπαταλήσει 10.000 σελίδες. Τέλος, ο δημόσιος τομέας σε όλες τις χώρες χρησιμοποιείται σαν εργαλείο κοινωνικής πολιτικής. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ είναι σύνηθες 25 σελίδες μιας διακήρυξης να καλύπτουν θέματα νομοθεσίας που αφορούν στην ανάθεση εργασιών σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, εγχώριους προμηθευτές, άτομα με ειδικές ανάγκες κ.α.. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αναποτελεσματικές τιμολογήσεις των αγορών. Γενικά, οι διαδικασίες του δημοσίου επιδιώκουν την απόλυτη αξιοποίηση των δυνάμεων της αγοράς μέσα από:

 

  • Μέγιστη τυποποίηση των περιγραφών των ειδών ή των υπηρεσιών
  • Προσέλκυση του μέγιστου αριθμού προμηθευτών μέσω εκτεταμένης δημοσιότητας
  • Μικρό αριθμό κριτηρίων, στα οποία καθοριστικό ρόλο παίζει η τιμή

 

Τέλος, κατά τη σύναψη των συμβάσεων τυποποιημένοι νομικοί όροι και ρήτρες καθορίζουν την πορεία των πραγμάτων σε περίπτωση που ο προμηθευτής αδυνατεί να παραδώσει τα συμφωνημένα. Όπως αναφέρθηκε, αυτό το είδος της «συστημικής διαφάνειας» (διαφάνειας μέσω θεσμοθετημένων διαδικασιών) μπορεί να οδηγήσει σε αναποτελεσματικές προμήθειες.

 

Αντίθετα, η διαφάνεια σε επίπεδο συναλλαγών μεταξύ ιδιωτικών επιχειρήσεων εξειδικεύεται ανάλογα με την περίπτωση και τις εκάστοτε ανάγκες. Επιδιωκόμενο αποτέλεσμα είναι η μείωση των πιέσεων της αγοράς για ελάττωση των περιθωρίων κέρδους μέσω δημιουργίας κατάλληλων σχέσεων, που προσθέτουν αξίες στις συναλλαγές. Ωστόσο, και στην περίπτωση αυτή παρατηρούνται supplier-portal-home-imageπροβλήματα διότι επικρατεί λογική που βασίζει τις σχέσεις μεταξύ των επιχειρήσεων αποκλειστικά στην οικονομική δύναμη. Ειδικότερα, παρατηρείται συχνά το φαινόμενο ο «ισχυρός» ενός δικτύου εφοδιασμού να θεωρεί ότι είναι ο μόνος που νομιμοποιείται να έχει την πλήρη εικόνα του συστήματος εφοδιασμού και να απαιτεί από τους προμηθευτές να ακολουθήσουν τις οδηγίες του και να συμμετέχουν σε διάφορες πρωτοβουλίες (π.χ. συστήματα αξιολόγησης και ανάπτυξης προμηθευτών και διαπραγματεύσεις με ανοικτά βιβλία για λόγους μείωσης κόστους). Τότε οι προμηθευτές υποχρεώνονται να παρέχουν ευαίσθητα στοιχεία της επιχείρησής τους και να εκτίθενται σε κινδύνους χωρίς εγγυήσεις προστασίας. Ως εκ τούτου, προκειμένου να διαφυλάξουν τη μακροχρόνια οικονομική τους επιβίωση, αναγκάζονται να παρέχουν παραποιημένα ή ψευδή στοιχεία (π.χ. τήρηση πλαστών βιβλίων για τις ανάγκες των πελατών τους). Ωστόσο, σύμφωνα με την κλασική οικονομική λογική μια τέτοια συμπεριφορά είναι «θεμιτή» εφόσον η στρατηγική θεωρείται σαν ένα καιροσκοπικό παιχνίδι ανταλλαγής πληροφοριών αμφιβόλου αξιοπιστίας.

 

Σε αντίθεση με τα όλα τα παραπάνω η «διαφάνεια αξιών» επιδιώκει την αξιοποίηση των ιδιαίτερων ικανοτήτων που διαθέτουν τα συναλλασσόμενα μέρη μέσω ισότιμης, ελεγχόμενης ανταλλαγής πληροφοριών και τεχνογνωσίας. Πέρα από την αμφίδρομη ανταλλαγή πληροφοριών και κάτω από συνθήκες καλής πίστης μεταξύ δύο επιχειρήσεων είναι δυνατόν να προκύψουν κοινές δραστηριότητες που προσθέτουν αξία στο δίκτυο εφοδιασμού. Η σωστή εκμετάλλευση των αξιών που ενυπάρχουν στην αλυσίδα εφοδιασμού οδηγεί στην αύξηση του κύκλου εργασιών και των κερδών που απορρέουν από:

 

  • Μειώσεις κόστους έως και διπλάσιες από αυτές που προκύπτουν κάτω από τις συνηθισμένες συναλλαγές της αγοράς
  • Μεγαλύτερες βελτιώσεις ποιότητας από αυτές που μπορεί να επιτύχει μια μεμονωμένη επιχείρηση
  • Μειωμένους χρόνους εισαγωγής νέων προϊόντων από 50% έως 75% συγκριτικά με αυτούς που επιτυγχάνονται με κλασικές διαδικασίες
  • Αυξημένη επιχειρησιακή ευελιξία λόγω μείωσης του μεγέθους των παρτίδων παραγωγής
  • Μεγαλύτερη αξία στον πελάτη λόγω ταχύτερης και καλύτερης ανταπόκρισης σε νέες ανάγκες και ευκαιρίες
  • Αυξημένη εκμετάλλευση της τεχνολογίας λόγω έγκαιρης πρόσβασης σε νέες εφαρμογές κατά τη διάρκεια των αλλαγών.

 

Ως διαφάνεια αξιών ορίζεται «η δημιουργία, ανάπτυξη και υιοθέτηση αξιών προς όφελος και των δύο συναλλασσομένων που διασφαλίζουν την επιβίωσή τους». Η διαφάνεια προσθέτει αξία μόνο εάν είναι αμφοτερόπλευρη. Η διαφάνεια αξιών δεν περιορίζεται στο επίπεδο της αμοιβαίας ενημέρωσης σε ευαίσθητους για τις επιχειρήσεις τομείς, αλλά περιλαμβάνει την ανάληψη επιχειρηματικών κινδύνων από τα συναλλασσόμενα μέρη με προκαθορισμένα επιδιωκόμενα οικονομικά οφέλη. Η διαφάνεια αξιών δεν γενικεύεται σε όλο το φάσμα των συναλλαγών μεταξύ δύο μερών, αλλά εφαρμόζεται επιλεκτικά.

 

Για παράδειγμα, σε ένα περιβάλλον με πολλές πηγές εφοδιασμού, η διαφάνεια αξιών έχει εξειδικευμένη εφαρμογή διαφορετική από έργο σε έργο και καταμερισμό πληροφοριών και κινδύνων που καθορίζονται από το εύρος κάθε έργου. Ένα πρόγραμμα «διαφάνειας αξιών» μπορεί να ξεκινήσει με την ανίχνευση μιας ευκαιρίας στην αγορά που είναι επωφελής και για τις δύο πλευρές. Μετά την εκτίμηση των κινδύνων και την ανάλυση κόστους-οφέλους αποφασίζονται η έκταση και το είδος της απαιτούμενης διαφάνειας σε κάθε φάση του έργου. Έτσι αποφεύγονται εκπλήξεις και συγκρούσεις που οδηγούν στη ανταλλαγή ψευδών ή παραποιημένων στοιχείων.

 

Ο πίνακας 5.2 προσομοιάζει τη διαφάνεια των συναλλαγών μεταξύ των επιχειρήσεων με φαινόμενο προερχόμενο από την ορυκτολογία. Ειδικότερα, τα ορυκτά ανάλογα με τη δυνατότητα μετάδοσης του φωτός χαρακτηρίζονται ως αδιαφανή (το φως δεν διαπερνά την επιφάνεια του υλικού), ημιδιαφανή (το φως διαπερνά το υλικό αλλά με παραμόρφωση) και διαφανή (το φως διαπερνά το υλικό χωρίς παραμόρφωση). Κατ΄ αναλογία στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων μπορούν να παρατηρηθούν οι εξής περιπτώσεις:

 

  • Αδιαφανείς σχέσεις - Τα δύο μέρη δεν ανταλλάσσουν πληροφορίες, δεν αποκαλύπτουν στοιχεία κόστους, στις συναλλαγές τους λειτουργούν ανεξάρτητα και δεν υπάρχει προγραμματισμός για την αντιμετώπιση κινδύνων.
  • Ημιδιαφανείς σχέσεις - Τα δύο μέρη ανταλλάσσουν μόνο τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την ολοκλήρωση των συναλλαγών. Στην περίπτωση προγραμμάτων μείωσης κόστους, το ισχυρό μέρος απαιτεί «ανοικτά βιβλία» από το ασθενέστερο, το οποίο με τη σειρά του μπορεί να παράσχει παραποιημένα ή ψευδή στοιχεία. Η αντιμετώπιση κινδύνων προβλέπεται από τυπικές διαδικασίες, οι οποίες εμπεριέχονται στις συμβάσεις.
  • Διαφανείς σχέσεις - Τα δύο μέρη ανταλλάσσουν τις απαραίτητες πληροφορίες ισότιμα. Η επεξεργασία των πληροφοριών αυξάνει την κοινή γνώση και τις δυνατότητες συνεργασίας και προσθέτει αξία στο συγκεκριμένο έργο. Η ευελιξία στη συνεργασία των δύο μερών και η αμοιβαία επιδεικνυόμενη καλή θέληση επιτρέπει την άμεση αντιμετώπιση των κινδύνων από κοινού.

 

Πίνακας 5.2: Αναλογία ορυκτολογίας, σχέσεων των επιχειρήσεων και αγοραστικών δραστηριοτήτων

 Pinakas 5.2 Analogia oryktologias sxesewn twn epixeirhsewn kai agorastikwn drasthriothtwn

 

Σημασία της Καλής Πίστης

 

Η καλή πίστη είναι απαραίτητη για τη διαφάνεια στις συναλλαγές. Ένα δίκτυο εφοδιασμού είναι αποτελεσματικό όταν όλα τα μέλη του μοιράζονται δίκαια τα έσοδα από τη διάθεση των προϊόντων (win - win). Είναι καταδικαστέος ο ισχυρός του δικτύου, που συντηρεί αναποτελεσματικές εσωτερικές διαδικασίες και ζητά χαμηλές τιμές από τους προμηθευτές του προκειμένου να δείξει καλά αποτελέσματα στους ισολογισμούς του. Συχνά οι ισχυροί του δικτύου, ενώ εφαρμόζουν αναποτελεσματικές διαδικασίες ελέγχου αποθεμάτων, απαιτούν από τους προμηθευτές τους να διατηρούν αποθέματα προϊόντων για λογαριασμό τους. Η ετερόπλευρη διαφάνεια στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων, η οποία επιβάλλεται μετά από πίεση του οικονομικά ισχυρού, είναι μια αυτοκαταστροφική διαδικασία για όλους τους εμπλεκόμενους.

 

Κλειδί για τη διαφάνεια στα δίκτυα εφοδιασμού είναι η καθιέρωση καλής πίστης και σχέσεων αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Η καλή πίστη συνεπάγεται τήρηση των συμφωνηθέντων και αναπτύσσεται σταδιακά καθώς αθροίζονται θετικές εμπειρίες από τις συναλλαγές μεταξύ ατόμων και φορέων. Η καλή πίστη δε μπορεί να προδιαγραφεί από την αρχή μιας σχέσης, μπορεί όμως να καλλιεργηθεί κατά τη διάρκεια αυτής (βλέπε σχήμα 5.2). Ένας προμηθευτής μπορεί να είναι διατεθειμένος να αναλάβει τον κίνδυνο να αποκαλύψει ευαίσθητες πληροφορίες, αν ο πελάτης του αναλάβει μια ανάλογη πρωτοβουλία. Εντός σαφώς οριοθετημένων κοινών δραστηριοτήτων, τα δύο μέρη της συναλλαγής καθίστανται αλληλοεξαρτώμενα για λόγους καθαρά εμπορικούς, αφού θα μοιραστούν τα οφέλη της συνεργασίας.

 

Οι περισσότερες παραδοσιακές συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων βασίζονται σε νομικές ρήτρες και όρους, παραβλέποντας την αξία της καλής πίστης. Σε έναν κόσμο αβέβαιο, όπου άτομα, στρατηγικές και τεχνολογίες διαρκώς αλλάζουν, η δέσμευση, η ακεραιότητα και οι κοινές αξίες είναι τα μόνα που παραμένουν αμετάβλητα. Τα άτομα επικοινωνούν αποτελεσματικά σε περιβάλλον καλής πίστης. Η έλλειψή της προκαλεί ανταγωνιστικές και ατέρμονες διαπραγματεύσεις, εργασίες που δεν προσθέτουν αξία, σπατάλη χρόνου για την προετοιμασία νομικών συμβάσεων, γραφειοκρατία και επαναλαμβανόμενες εργασίες ελέγχου.

 

 Sxhma 5.2 Fasma sxesewn kai thesmikh kalh pisth

 

Σχήμα 5.2: Φάσμα σχέσεων και θεσμική καλή πίστη

 

Συμβαίνει συχνά στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων να μην αρκεί η καλή πίστη μεταξύ των συνεργαζόμενων ατόμων. Στις αρχικές φάσεις μιας συνεργασίας η ύπαρξη καλής πίστης μεταξύ των εμπνευστών της, που είναι συνήθως ανώτατα στελέχη των επιχειρήσεων, είναι κρίσιμη συνιστώσα. Για τη μακρά επιβίωση μιας συμφωνίας είναι απαραίτητη η θεσμική καλή πίστη μεταξύ των εμπλεκομένων φορέων, η οποία είναι αποτέλεσμα μελέτης, προγραμματισμού και συνεργασίας. Με τη θεσμική καλή πίστη τα μέλη έχουν αμοιβαία πρόσβαση σε στρατηγικά σχέδια (συνιστώσες που επηρεάζουν τη συναλλαγή), μοιράζονται προβλέψεις και σχετικά στοιχεία κόστους, ενώ οι προφορικές συμφωνίες είναι εξίσου «ισχυρές» με τις γραπτές. Η θεσμική καλή πίστη είναι απαραίτητη για την επίλυση προβλημάτων που προκύπτουν κατά τις συναλλαγές και για να επιτυγχάνονται οι απαραίτητες προσαρμογές στις συμφωνίες σε περίπτωση αλλαγών στις στρατηγικές / τεχνολογικές συνθήκες.

 

Πυραμίδες Εφοδιασμού (Ιαπωνικά KEIRETSU)

 

Σε πολλούς βιομηχανικούς κλάδους (π.χ. αυτοκινήτων, ηλεκτρονικών εξαρτημάτων, υπολογιστών, μηχανημάτων) πάνω από το 80% της αξίας του τελικού προϊόντος προσδιορίζεται από το δίκτυο των προμηθευτών υλικών και των κατασκευαστών υποσυστημάτων. Ο αριθμός είναι μεγάλος διότι οι επιχειρήσεις κατασκευής τελικών προϊόντων μπορεί να χρησιμοποιούν από μερικές εκατοντάδες έως και χιλιάδες υποκατασκευαστές και προμηθευτές (μικρές κυρίως και μεσαίες επιχειρήσεις). Οι επιχειρήσεις αυτές διαθέτουν τεχνογνωσία, δεξιότητες και ευελιξία που επηρεάζουν την ποιότητα και αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα των τελικών προϊόντων. Ωστόσο, όσο καλά οργανωμένες και αν είναι οι επιχειρήσεις κατασκευής τελικών προϊόντων, η διαχείριση ενός τόσο μεγάλου αριθμού προμηθευτών αποτελεί σχεδόν ακατόρθωτο εγχείρημα.

 

Προκειμένου να επιτευχθούν ο απαραίτητος συντονισμός και έλεγχος σε ένα πολύπλοκο δίκτυο εφοδιασμού, σχηματίζεται μια πυραμίδα οργάνωσης αποτελούμενη από επίπεδα, στα οποία κατατάσσονται οι διάφοροι προμηθευτές (βλέπε σχήμα 5.3). Στην κορυφή της πυραμίδας τοποθετείται ο τελικός κατασκευαστής, ο οποίος είναι υπεύθυνος για συγκεκριμένες εσωτερικές κατασκευές και για τη συναρμολόγηση του τελικού προϊόντος. Στο επόμενο επίπεδο βρίσκονται οι κύριοι υπεργολάβοι, οι οποίοι κατασκευάζουν συστήματα ή βασικά συστατικά μέρη του τελικού προϊόντος. Στο τρίτο επίπεδο βρίσκονται οι δευτερεύοντες υπεργολάβοι και οι προμηθευτές, οι οποίοι τροφοδοτούν με υλικά και εξαρτήματα τους κύριους υπεργολάβους ή/και τις παραγωγικές εγκαταστάσεις του κατασκευαστή. Τέλος, στη βάση της πυραμίδας βρίσκονται προμηθευτές πρώτων υλών. Στα χαμηλότερα αυτά επίπεδα εντάσσονται συνήθως μικρού μεγέθους επιχειρήσεις με λίγους εργαζόμενους.

 

 Sxhma 5.3 Pyramida efodiasmoy

 

Σχήμα 5.3: Πυραμίδα εφοδιασμού

 

Οι επιχειρήσεις ενός επιπέδου είναι υπεύθυνες για την επιβίωση των επιχειρήσεων του αμέσως κατωτέρου επιπέδου. Σημαντική είναι η αποστολή των κύριων προμηθευτών που έχουν άμεση επαφή με τις επιχειρήσεις παραγωγής τελικών προϊόντων.

 

Κύριοι Υπεργολάβοι / Προμηθευτές

 

Οι υπεργολάβοι είναι προμηθευτές που έχουν πολύπλοκες και αλληλοεξαρτώμενες σχέσεις με τους πελάτες τους. Συνήθως κατασκευάζουν κρίσιμα μέρη του τελικού προϊόντος σε συνεχή βάση και ουσιαστικά «ενοικιάζουν» την παραγωγική τους εγκατάσταση σε έναν ή σε σχετικά λίγους μεγάλους πελάτες. Τα προϊόντα που παρέχουν είναι «ειδικών προδιαγραφών» με υψηλές ποιοτικές απαιτήσεις. Ως εκ τούτου, είναι οι κατεξοχήν υποψήφιοι για τη σύναψη μακροχρόνιων στρατηγικών συμφωνιών. Οι υπεργολάβοι αναλαμβάνουν πολύπλοκα παραγωγικά και διοικητικά καθήκοντα (π.χ. δοκιμές, αγορές εξαρτημάτων και σχεδιασμό προϊόντων), ενώ διαθέτουν υψηλό επίπεδο εξειδίκευσης, εξοπλισμό, τεχνογνωσία και παράγουν προϊόντα και συστήματα αποκλειστικά για τον τελικό κατασκευαστή.

 

Ειδικότερα, αναλαμβάνουν για λογαριασμό του παραγωγού τελικών προϊόντων τη διαχείριση μιας μεγάλης μερίδας απλών προμηθευτών και υπεργολάβων δευτερεύουσας σημασίας. Μέσω της πυραμίδας εφοδιασμού, οι παραγωγοί τελικών προϊόντων χρησιμοποιούν τους κύριους υπεργολάβους για την εξάσκηση ελέγχου στις πολυάριθμες πηγές εφοδιασμού, εφόσον τους αναθέτουν μεγάλο μέρος της κατασκευαστικής και της διαχειριστικής πολυπλοκότητας. Κατά κανόνα, οι παραγωγοί τελικών προϊόντων συνάπτουν μακροχρόνιες εταιρικές συμφωνίες με κύριους (ή στρατηγικούς) προμηθευτές. Μεταξύ των βασικών στοιχείων των εταιρικών συνεργασιών περιλαμβάνονται τα ακόλουθα :

 

  • Συντονισμός για τον κοινό σχεδιασμό νέων προϊόντων και εξαρτημάτων
  • Εκλογίκευση των μέσων παραγωγής και των Lοgistics
  • Διαχείριση ολικού κόστους (π.χ. Design-to-cost)
  • Συνεχής βελτίωση διαδικασιών, προϊόντων και Logistics

 

Οι συμφωνίες αυτές μπορεί να εφαρμόζονται άτυπα από διατμηματικές ομάδες εφοδιασμού, στις οποίες συμμετέχουν εκπρόσωποι των υπεργολάβων. Σε άλλες περιπτώσεις είναι δυνατόν οι συμφωνίες να αποτελέσουν το πλαίσιο μακροχρόνιων συμβάσεων. Πάντοτε καθορίζονται στόχοι, μετρήσιμοι δείκτες και διαδικασίες, έτσι ώστε τα αποτελέσματα των κοινών δραστηριοτήτων να είναι συγκεκριμένα στη διάρκεια ισχύος της συμφωνίας. Η επιλογή υπεργολάβου μπορεί να γίνει κατόπιν έρευνας αγοράς μεταξύ υπεργολάβων, με τους οποίους υπάρχει ήδη συνεργασία ή με την ανάπτυξη νέων υπεργολάβων.

 

Συνεργασία μεταξύ υπεργολάβων και τελικού κατασκευαστή

 

Στις παραδοσιακές συναλλαγές οι σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων και προμηθευτών στις περισσότερες επιχειρήσεις χαρακτηρίζονται από ανταγωνιστική συμπεριφορά με έμφαση στα θέματα τιμών. Στο σχήμα 5.4 κάθε επιχείρηση λειτουργεί μεμονωμένα προκειμένου να επιτύχει τους επιθυμητούς στόχους ποιότητας, κόστους, ευελιξίας και χρόνου ανάπτυξης.

 

 Sxhma 5.4 Pelaths kai promhthefths leitourgoyn aneksarthta

 

Σχήμα 5.4: Πελάτης και προμηθευτής λειτουργούν ανεξάρτητα

 

Πολλές φορές οι προσπάθειες είναι ανταγωνιστικές, δηλαδή μια πρόταση μείωσης κόστους από τον πελάτη μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα αύξηση κόστους στον υπεργολάβο. Η επικοινωνία μεταξύ των δύο μερών είναι περιορισμένη και συχνά παραποιείται διότι δύο μόνο τμήματα ανταλλάσσουν στοιχεία, ήτοι το τμήμα εφοδιασμού του πελάτη και το τμήμα πωλήσεων του προμηθευτή. Συγκεκριμένα, ο εφοδιασμός του πελάτη αποστέλλει τις απαιτήσεις που έχουν καθορίσει άλλα τμήματα, ενώ το τμήμα πωλήσεων του προμηθευτή καθορίζει το τίμημα με βάση εκτιμήσεις των αρμόδιων τμημάτων. Λόγω της περιορισμένης επικοινωνίας είναι δυνατόν να προκληθούν πολλών ειδών παρερμηνείες και λάθη.

 

Αν μελετήσουμε τις επιχειρήσεις παγκόσμιας εμβέλειας και τους κύριους υπεργολάβους τους, κατανοούμε ότι λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία (βλέπε σχήμα 5.5) και διπλασιάζουν τους ανταγωνιστικούς πόρους που διαθέτουν χτίζοντας μακροχρόνιες σχέσεις που ισχυροποιούν τη χρηματοοικονομική δύναμη, αυξάνουν τα μερίδια αγοράς, προσθέτουν αξία στο τελικό προϊόν και βελτιώνουν την επιχειρησιακή ευελιξία. Τα δύο μέρη μοιράζονται τη σχεδιαστική εργασία ακόμη και την έρευνα και την ανάπτυξη. Το αποτέλεσμα είναι να μειώνονται δραστικά το κόστος και οι χρόνοι παράδοσης ενώ αυξάνονται η ποιότητα και η ικανοποίηση του τελικού πελάτη χωρίς αυξημένη δαπάνη για κανένα από τα δύο μέρη. Μείωση του ολικού κόστους στο μέγιστο βαθμό επιτυγχάνεται μόνο όταν μελετηθούν όλοι οι παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος και στις δύο πλευρές από κοινού και ιδιαίτερα οι αλληλεξαρτήσεις τους. Με την ίδια λογική επιτυγχάνονται η καλύτερη δυνατή ποιότητα, ο μικρότερος χρόνος παράδοσης και η μέγιστη ευελιξία από κοινού στις δύο επιχειρήσεις, όχι μεμονωμένα. Οι πολλαπλές διασυνδέσεις επιτρέπουν διαχείριση των κοινών θεμάτων κατά τρόπο ολοκληρωμένο.

 

Η ολοκλήρωση των σχέσεων πελάτη και υπεργολάβου απαιτεί επίπονη και μακρόχρονη προσπάθεια. Παρά το ότι, πολλές επιχειρήσεις αναγνωρίζουν την αξία των «συμμαχιών» με προμηθευτές, εν τούτοις λίγες γνωρίζουν το πως να τις εφαρμόζουν.

 

 Sxhma 5.5 Pelaths kai promhthefths leitourgoyn san systhma

 

Σχήμα 5.5: Πελάτης και προμηθευτής λειτουργούν σαν σύστημα

 

Είναι δύσκολο να δοθεί συγκεκριμένη συνταγή για το πώς επιτυγχάνεται μια «συμμαχία» μεταξύ προμηθευτή και πελάτη. Ωστόσο, είναι δυνατόν να σκιαγραφηθούν κάποιες «καλές πρακτικές». Η σύναψη συμμαχίας μεταξύ προμηθευτή και πελάτη συνήθως ξεκινά με πρωτοβουλία του ισχυρότερου. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο «πελάτης» (π.χ. μεγάλη επιχείρηση παραγωγής τελικών προϊόντων) είναι αυτός που έχει την πρωτοβουλία και το ισχυρό κίνητρο. Λόγω έντονου ανταγωνισμού, οι «πελάτες» επιδιώκουν να βελτιστοποιήσουν κάθε κρίκο της αλυσίδας εφοδιασμού, από την αγορά της πρώτης ύλης των υπεργολάβων / προμηθευτών που βρίσκονται στη βάση της πυραμίδας εφοδιασμού (βλέπε σχήμα 5.3) μέχρι και την παράδοση του τελικού προϊόντος στον πελάτη. Συχνά, η προσπάθεια βελτιστοποίησης της αλυσίδας εφοδιασμού επεκτείνεται και σε θέματα ανάκτησης, ανακύκλωσης / εναπόθεσης τελικών προϊόντων που έχουν συμπληρώσει τον κύκλο χρησιμοποίησής τους από τους χρήστες.

 

Οι επιχειρήσεις κατανοούν ότι η αύξηση της αξίας του τελικού προϊόντος που απαιτεί συντονισμένες ενέργειες κατά μήκος της αλυσίδας εφοδιασμού επιτυγχάνεται με τη συνεργασία των προμηθευτών / υπεργολάβων και όχι με ανταγωνιστικές πρακτικές. Προς τούτο, σχηματίζονται διατμηματικές ομάδες εφοδιασμού (συμμετέχουν οι προμήθειες, η παραγωγή, η έρευνα και ανάπτυξη, οι μελέτες και το μάρκετινγκ) και αποφασίζουν για κρίσιμα υλικά / υπηρεσίες προερχόμενα από το εξωτερικό περιβάλλον, ενώ απαιτείται η δημιουργία προϋποθέσεων στρατηγικής συνεργασίας με τους προμηθευτές / υπεργολάβους.

 

Απλοί Προμηθευτές

 

Οι σχέσεις εταιρικής συνεργασίας αφορούν ένα μικρό αριθμό προμηθευτών (λιγότερο από 10% του συνόλου). Η μεγάλη πλειοψηφία των σχέσεων αφορά συναλλαγές της αριστερής πλευράς του φάσματος των σχέσεων που διέπονται από ανταγωνιστική συμπεριφορά. Ωστόσο οι σχέσεις με τους προμηθευτές αυτούς δεν είναι ομοιόμορφες. Πιο συγκεκριμένα, ένα μέρος των απλών προμηθευτών έχει εναρμονίσει τα διοικητικά του συστήματα πληροφόρησης και ποιότητας με τα αντίστοιχα συστήματα του αγοραστή. Επίσης, μια μερίδα αυτών έχει αποδείξει στο παρελθόν την ικανότητα να παρέχει με συνέπεια την επιθυμητή ποιότητα, παράδοση, τιμές και υπηρεσίες. Τέλος, κάποιοι από τους απλούς προμηθευτές έχουν περάσει με επιτυχία τα στάδια της αρχικής έγκρισης και έχουν καταστεί διαπιστευμένοι προμηθευτές.

 

Πηγή: Διοίκηση Εφοδιασμού, Λάμπρος Λάιος, Πειραιάς 2010

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

ΕΠΟΜΕΝΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

There are no up-coming events